Showing posts with label ਨਜ਼ਮ. Show all posts
Showing posts with label ਨਜ਼ਮ. Show all posts
Wednesday, 20 February 2013
Tuesday, 19 February 2013
ਰਿਦਮ
ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਤੇਰੀ ਕਵਿਤਾ 'ਚ
ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਰਿਦਮ ਹੈ ਤੇ ਨਾਪ ਤੋਲ ਕਿੰਨਾ
ਮੈਂ ਬਸ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਤੇ ਅੜ੍ ਗਿਆ ਕਿ
ਵੇਖੋ ਮੇਰੀਆਂ ਰਗਾਂ 'ਚ ਹੈ ਬੋਲ ਕਿੰਨਾ
ਦੂਰ ਦਿਸਹੱਦੇ ਵੱਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡਾਰਾਂ
ਕਾਲੀ ਮਹਿੰਦੀ ਲ੍ਕੋਈਆਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ
ਫਿਕਰਾਂ ਦੇ ਢਾਲੇ ਲਾਹੇ ਉਮਰਾਂ ਦੇ ਚੌਰਾਹੇ
ਵੇਖ ਲਵੋ ਯਾਰੋ ਮੈਂ ਸੀ ਅਨਭੋਲ ਕਿੰਨਾ
ਇੱਕ ਫੂਕ ਨੂੰ ਸੀ ਤਰਸੀ ਰਾਂਝੇ ਦੀ ਵੰਝਲੀ
ਬੇਲੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਬਣ ਗਏ ਦਰਵਾਜੇ ਸੰਦਲੀ
ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਸੀ ਹੀਰ ਦੇ ਖੁਦ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ
ਤੇ ਮੱਥੇ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਦਾ ਸੀ ਰੋਲ ਕਿੰਨਾ
ਕਦੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਵੇ ਤੇ ਕਦੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਚੁਰਾਵੇ
ਕਦੇ ਬੁਲਾਇਆਂ ਨਾ ਬੋਲੇ ਕਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾਵੇ
ਅੱਜ ਤੱਕ ਨਾ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਉਸਦਾ ਮਿਜਾਜ਼
ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਗਦੈ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਗੋਲ ਕਿੰਨਾ
ਦਰਿਆ ਦਾ ਕੰਢਾ ਸੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੀਲਾ
ਝੱਖੜ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਆਲ੍ਹਣਾ ਤੀਲਾ ਤੀਲਾ
ਇਹ ਪੰਛੀ ਤਾਂ ਕਦੇ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉੱਡਿਆ
ਤੇ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਮੇਲ ਜੋਲ ਕਿੰਨਾ
Friday, 1 February 2013
ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਪਗਡੰਡੀ ਤੱਕ
ਪਗਡੰਡੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ
ਜਾਣੋਂ ਤੇਰੀ ਉਂਗਲ ਮਿਲ ਗਈ ਹੈ
ਡਿੱਗਦਾ ਢਹਿੰਦਾ
ਉੱਠਦਾ ਬਹਿੰਦਾ
ਕਦੇ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਤੇ
ਇੱਕ ਪੈਰ ਧਰ ਖਲੋਂਦਾ
ਪਜਾਮੇ ਨਾਲ ਚੰਬੜੇ ਹੋਏ
ਪੁਠਕੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਹੁੰਦਾ
ਕਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੱਥ ਧਰ
ਅੱਡੀਆਂ ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਵੇਖਦਾ
ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ ਮੰਜਿਲ ਤੇ
ਕਿਓੰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ
ਪਗਡੰਡੀ ਦਾ ਦੂਸਰਾ ਸਿਰਾ
ਮੰਜਿਲ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਐ
ਇਹ ਸਫਰ
ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ
ਔਖਾ ਤਾਂ ਓਦੋਂ ਸੀ
ਜਦ ਨਾਂ ਤੇਰੀ ਉਂਗਲ ਸੀ
ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਗਡੰਡੀ
ਪੁਠਕੰਡੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਨ
ਔਖਾ ਸੀ ਤਾਂ ਬਸ
ਅਨੰਤ ਖਲਾਅ ਵਰਗਾ ਉਹ
ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਪਗਡੰਡੀ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫਰ
--------------------------ਹਰਵਿੰਦਰ ਧਾਲੀਵਾਲ
ਡਿੱਗਦਾ ਢਹਿੰਦਾ
ਉੱਠਦਾ ਬਹਿੰਦਾ
ਕਦੇ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਤੇ
ਇੱਕ ਪੈਰ ਧਰ ਖਲੋਂਦਾ
ਪਜਾਮੇ ਨਾਲ ਚੰਬੜੇ ਹੋਏ
ਪੁਠਕੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਹੁੰਦਾ
ਕਦੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਹੱਥ ਧਰ
ਅੱਡੀਆਂ ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਵੇਖਦਾ
ਪਹੁੰਚ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ ਮੰਜਿਲ ਤੇ
ਕਿਓੰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ
ਪਗਡੰਡੀ ਦਾ ਦੂਸਰਾ ਸਿਰਾ
ਮੰਜਿਲ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਐ
ਇਹ ਸਫਰ
ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ
ਔਖਾ ਤਾਂ ਓਦੋਂ ਸੀ
ਜਦ ਨਾਂ ਤੇਰੀ ਉਂਗਲ ਸੀ
ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਗਡੰਡੀ
ਪੁਠਕੰਡੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਨ
ਔਖਾ ਸੀ ਤਾਂ ਬਸ
ਅਨੰਤ ਖਲਾਅ ਵਰਗਾ ਉਹ
ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਪਗਡੰਡੀ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫਰ
--------------------------ਹਰਵਿੰਦਰ ਧਾਲੀਵਾਲ
Sunday, 2 December 2012
ਕਿਰਤੀ ਕੁੜੀਏ
ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਚ ਨਚਦੀਏ
ਕਿਰਤੀ ਕੁੜੀਏ ...
ਬੜਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ ਅੱਜ
ਵਰਿਆਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ
ਖੇਡਦੇ ਹਾਸੇ ਵੇਖ
ਬੇਸ਼ੱਕ ਤੇਰੇ ਸਾਂਵਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ
ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆਂ
ਅਜੇ ਵੀ ਦਿਸ ਪੈਂਦੀ ਹੈ
ਭੱਠੇ ਦੀ ਕੇਰੀ ਦੀ ਝਲਕ
ਕਿਓੰਕੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਹੱਟੀ ਤੋਂ ਖਰੀਦੀ
ਸਸਤੀ ਕਰੀਮ ਦੇ ਵੱਸ ਦਾ ਰੋਗ ਨਹੀਂ
ਕਿ ਉਹ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਗੁਰਬਤ ਦੀ
ਸਿਆਹੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹੀ
ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇ
ਫੇਰ ਵੀ ਅੜੀਏ ..
ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ
ਡੈੱਕ ਤੇ ਚਲਦੇ ਗੀਤ
ਲੱਕ ਟਵੈਂਟੀ ਏਟ
ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਲ ਤੇ ਤੂੰ ਨੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਏਂ
ਉਸ ਗੀਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰੇ ਜਿੰਨਾ
ਮੈਂ ਬੇਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਹਾਂ
ਕਿ ਤੇਰੇ ਨੱਚਦੀ ਦਾ ਲੱਕ ਮਿਣ ਲਵਾਂ
ਜਾਂ ਨਜਰਾਂ ਹੀ ਨਜਰਾਂ ਵਿੱਚ
ਤੇਰਾ ਭਾਰ ਤੋਲ ਲਵਾਂ
ਸੱਚ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਮੈਥੋਂ
ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਅੱਟਣਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ
ਬਿਆਈਆਂ ਤੱਕ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਹੀ
ਨਹੀਂ ਮਿਣੀ ਜਾਂਦੀ
ਇਹ ਘੜੀ ਪਲ ਦਾ ਹਾਸਾ
ਇਹ ਘੜੀ ਪਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ
ਤੈਨੂੰ ਮੁਬਾਰਕ ਤਾਂ ਕਹਿ ਦੇਵਾਂ
ਪਰ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ
ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਮੋੜ ਤੇ ਨੇ
ਦੁਸ਼ਵਾਰੀਆਂ ਹੀ ਦੁਸ਼ਵਾਰੀਆਂ
ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਦੇ ਵਿਆਹ 'ਚ ਨਚਦੀਏ
ਕਿਰਤੀ ਕੁੜੀਏ ...
ਬੜਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗਿਆ ਅੱਜ
ਵਰਿਆਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ
ਖੇਡਦੇ ਹਾਸੇ ਵੇਖ
ਬੇਸ਼ੱਕ ਤੇਰੇ ਸਾਂਵਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ
ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆਂ
ਅਜੇ ਵੀ ਦਿਸ ਪੈਂਦੀ ਹੈ
ਭੱਠੇ ਦੀ ਕੇਰੀ ਦੀ ਝਲਕ
ਕਿਓੰਕੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਹੱਟੀ ਤੋਂ ਖਰੀਦੀ
ਸਸਤੀ ਕਰੀਮ ਦੇ ਵੱਸ ਦਾ ਰੋਗ ਨਹੀਂ
ਕਿ ਉਹ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਗੁਰਬਤ ਦੀ
ਸਿਆਹੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹੀ
ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇ
ਫੇਰ ਵੀ ਅੜੀਏ ..
ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ
ਡੈੱਕ ਤੇ ਚਲਦੇ ਗੀਤ
ਲੱਕ ਟਵੈਂਟੀ ਏਟ
ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਲ ਤੇ ਤੂੰ ਨੱਚੀ ਜਾ ਰਹੀ ਏਂ
ਉਸ ਗੀਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰੇ ਜਿੰਨਾ
ਮੈਂ ਬੇਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਹਾਂ
ਕਿ ਤੇਰੇ ਨੱਚਦੀ ਦਾ ਲੱਕ ਮਿਣ ਲਵਾਂ
ਜਾਂ ਨਜਰਾਂ ਹੀ ਨਜਰਾਂ ਵਿੱਚ
ਤੇਰਾ ਭਾਰ ਤੋਲ ਲਵਾਂ
ਸੱਚ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਮੈਥੋਂ
ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਅੱਟਣਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ
ਬਿਆਈਆਂ ਤੱਕ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਹੀ
ਨਹੀਂ ਮਿਣੀ ਜਾਂਦੀ
ਇਹ ਘੜੀ ਪਲ ਦਾ ਹਾਸਾ
ਇਹ ਘੜੀ ਪਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ
ਤੈਨੂੰ ਮੁਬਾਰਕ ਤਾਂ ਕਹਿ ਦੇਵਾਂ
ਪਰ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ
ਤੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਹਰ ਮੋੜ ਤੇ ਨੇ
ਦੁਸ਼ਵਾਰੀਆਂ ਹੀ ਦੁਸ਼ਵਾਰੀਆਂ
Tuesday, 1 May 2012
ਸਫੇਦ ਉਡਾਰੀ
ਮੈਂ ਉਂਝ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ
ਭੁਲਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ
ਪਰ ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ
ਜੋ ਅਠੀਂ ਦਸੀਂ ਦਿਨੀਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ
ਤੇ ਮੈਂ ਤੜਪ ਕੇ ਉਠਦਾ ਹਾਂ l
ਉਠਦਾ ਵੀ ਕਾਹਦਾ ..
ਟੁੱਟਦਾ ਹਾਂ ,ਕਿਰਦਾ ਹਾਂ
ਤੇ ਫੇਰ ਚਾਰ ਪੰਜ ਦਿਨ
ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਕਿਣਕਾ ਕਿਣਕਾ ਹੋ
ਬਿਖਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ l
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜ
ਫੇਰ ਤੈਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ
ਭੁੱਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ l
ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਕੀ ਆਉਂਦੈ
ਉਹੀ ਬੱਸ
ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਣਾ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ
ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਵਜੂਦ ਨੂੰ
ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲੈਣਾ l
ਤੇ ਕਦੇ
ਮੇਰੇ ਪਿਆਲੇ ਚੋਂ ਬਚਦੀ
ਚਾਹ ਦੀ ਛਿੱਟ ਨੂੰ
ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ ਪੀਣਾ ਤੇ ਕਹਿਣਾ
ਆਹਾ !
ਕਿੰਨੀਆਂ ਸੁਆਦੀ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬੂੰਦਾਂ l
ਕਦੇ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੁੰਨੀ ਏਂ
ਬਲਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ
ਤੇ ਨੀਲੇ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਦੀ
ਸਫੇਦ ਉਡਾਰੀ ਨੂੰ
ਪਰ ਵਕਤ ਲੰਘ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ l
ਮੈਂ ਉਂਝ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ
ਭੁਲਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ
ਪਰ ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ
ਜੋ ਅਠੀਂ ਦਸੀਂ ਦਿਨੀਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ
ਤੇ ਮੈਂ ਤੜਪ ਕੇ ਉਠਦਾ ਹਾਂ l.............................ਹਰਵਿੰਦਰ ਧਾਲੀਵਾਲ
ਪਰ ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ
ਜੋ ਅਠੀਂ ਦਸੀਂ ਦਿਨੀਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ
ਤੇ ਮੈਂ ਤੜਪ ਕੇ ਉਠਦਾ ਹਾਂ l
ਉਠਦਾ ਵੀ ਕਾਹਦਾ ..
ਟੁੱਟਦਾ ਹਾਂ ,ਕਿਰਦਾ ਹਾਂ
ਤੇ ਫੇਰ ਚਾਰ ਪੰਜ ਦਿਨ
ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਕਿਣਕਾ ਕਿਣਕਾ ਹੋ
ਬਿਖਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ l
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਝੰਜੋੜ
ਫੇਰ ਤੈਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ
ਭੁੱਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ l
ਸੁਪਨਾ ਵੀ ਕੀ ਆਉਂਦੈ
ਉਹੀ ਬੱਸ
ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਣਾ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ
ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਵਜੂਦ ਨੂੰ
ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲੈਣਾ l
ਤੇ ਕਦੇ
ਮੇਰੇ ਪਿਆਲੇ ਚੋਂ ਬਚਦੀ
ਚਾਹ ਦੀ ਛਿੱਟ ਨੂੰ
ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ ਪੀਣਾ ਤੇ ਕਹਿਣਾ
ਆਹਾ !
ਕਿੰਨੀਆਂ ਸੁਆਦੀ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬੂੰਦਾਂ l
ਕਦੇ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੁੰਨੀ ਏਂ
ਬਲਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ
ਤੇ ਨੀਲੇ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਦੀ
ਸਫੇਦ ਉਡਾਰੀ ਨੂੰ
ਪਰ ਵਕਤ ਲੰਘ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ l
ਮੈਂ ਉਂਝ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ
ਭੁਲਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ
ਪਰ ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਦਾ ਕੀ ਕਰਾਂ
ਜੋ ਅਠੀਂ ਦਸੀਂ ਦਿਨੀਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ
ਤੇ ਮੈਂ ਤੜਪ ਕੇ ਉਠਦਾ ਹਾਂ l.............................ਹਰਵਿੰਦਰ ਧਾਲੀਵਾਲ
Tuesday, 11 October 2011
ਬਚਪਨ
ਸੱਜਣ ਜੀ ,
ਜੇ ਆਏ ਹੋ
ਕੁਝ ਮੋੜਨ ਮੈਨੂੰ
ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਬਚਪਨ ਮੋੜ ਦਿਓ ...
.........
.........
ਛੋਟੇ ਹੁੰਦਿਆਂ
ਉਹ ਕੱਠੇ ਖੇਡਣਾ !
ਤੇ ਨਾਲੇ
ਝਾਟਮਝੀਟੇ ਹੋਣਾ ,
ਤੇ ਫਿਰ
ਕੁੱਟ ਖਾਣੀ ਬੇਬੇ ਤੋਂ !!
ਸੱਜਣ ਜੀ .........ਮੇਰੇ ਹਾਸੇ ਕਿਧਰ ਗਏ ..?
..................
..................
ਤੂਤਾਂ ਦੇ ਛਾਵੀਂ ਬਹਿ,
ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਉਣਾ -
ਤੇ ਫਿਰ ਢਾਹ ਵੀ ਦੇਣਾ !
ਝੁੱਗੇ ਫੜ ਫੜ ,
ਰੇਲਾਂ ਦੀ ਛੁੱਕ ਛੁੱਕ ,
ਪਹਾੜੀ ਅੱਕ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ
ਟਾਇਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਭਜਾਉਂਦੇ -
ਢਿਲਕਦੇ ਕਛ੍ਚ੍ਹੇ ਨੂੰ ,
ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਤਾਂਹ ਚੁੱਕਣਾ !!
ਸੱਜਣ ਜੀ ..........ਉਹ ਵੇਲਾ ਮੋੜ ਲਿਆਉਣਾ...
.................
.................
ਸਕੂਲੋਂ ,
ਮਾਸਟਰਾਂ ਤੋਂ ਪੈਂਦੀ ਕੁੱਟ .....
ਸਚ੍ਚ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂ !
ਜੇ ਕਦੇ ,
ਤੇਰੇ ਕੁੱਟ ਪੈਂਦੀ ਸੀ ,
ਤਾਂ ਪੀੜ ਮੈਨੂੰ ਹੁੰਦੀ ਸੀ !!
ਉਦੋਂ ......
ਮੇਰਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ,
ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਨੂੰ ,
ਧੱਕਾ ਮਾਰਕੇ ,
ਸਕੂਲੋਂ ਭੱਜ ਜਾਵਾਂ ...!!
ਜੇ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ,
ਤੂੰ ਸਕੂਲ ਨਾ ਆਉਣਾ ,
ਤਾਂ ਮੈ ,
ਬਸ ਤੇਰੀ ਰਾਹ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿਣਾ !!
ਸੱਜਣ ਜੀ .....ਕਿੰਨਾ ਸੁਆਦ ਹੁੰਦਾ ਸੀ !!
ਉਸ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ !!!
.....................
.....................
ਉਹ ਪੰਜੀ ਦਸੀ ਦੇ ਗੋਲੇ ,
ਉਹ ਮਲਾਏ ਕੀ ਬਰਫ ,
ਤੇ ਉਹ ਇਮਲੀ -
ਜੋ ਤੂੰ ,
ਮੈਥੋਂ ਵੀ ਖੋਹ ਕੇ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ......!
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ,
ਦਾਈ ਦੁਕੜੇ ਖੇਡਦਿਆਂ ,
ਹਨੇਰੇ ਹੋਏ ਘਰ ਵੜਨਾ,
ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ,
ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ !!
ਬਿਨਾ ਨਹਾਤੇ ,ਜੁੱਲਾਂ ਵਿਚ ...
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦੋਂ ,
ਸਵੇਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ,
ਮਾਂ ਦੇ ਝੰਜੋੜ ਕੇ ਉਠਾਉਣ ਨਾਲ ......
ਦਿਨ ਦੀ !
ਨਿਘਾ ਪਾਣੀ ,
ਮਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਪੋਲੀ ਪੋਲੀ ਛੋਹ ,
ਖੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸੀ ਅੱਖਾਂ !
.................
.................
ਨਾ ਉਹ ਬਚਪਨ ਰਿਹਾ ,
ਨਾ ਮਾਂ ,
ਤੇ ਨਾ ਤੁਸੀਂ ,
ਸੱਜਣ ਜੀ ........
ਕਾਸ਼ ! ਕਿਤੇ ਉਹ ਬੀਤੇ ਵੇਲੇ ਮੁੜ ਆਉਣ !!..............ਹਰਵਿੰਦਰ ਧਾਲੀਵਾਲ
ਸੱਜਣ ਜੀ
ਸੱਜਣ ਜੀ ,
ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਗਏ
ਤੁਹਾਡੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ
ਸਾਡੇ ਚੇਤਿਆਂ ਵਿਚ
ਤੁਹਾਡਾ ਕੱਦ ਬੁੱਤ
ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ
ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ਾਲ
ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪੈੜਾਂ ਵਿਚ
ਪਏ ਹੀਰੇ ਮੋਤੀ
ਚਮਕ ਰਹੇ ....
ਇਸ ਬੁੱਤ ਨੂੰ
ਇੱਕ ਰੂਹ ਦੀ
ਅਜੇ ਵੀ ਹੈ ਉਡੀਕ ...........ਹਰਵਿੰਦਰ ਧਾਲੀਵਾਲ
Subscribe to:
Posts (Atom)
